Psychologowie.info

Świadomość definiowana bywa na różne sposoby, w zależności od prezentowanej orientacji teoretycznej. Ujmując rzecz najprościej, ?być świadomym? oznacza tyle, co posiadać wgląd w aktualną zawartość własnego umysłu. Chodzi przy tym, zarówno o doznania sensoryczne, afektywne, jak i czysto abstrakcyjne.

Możemy mówić o kilku rodzajach świadomości, o świadomości sensoryczno-afektywnej, percepcyjnej oraz semantycznej. Pierwsza z nich odnosi się do subiektywnego doznawania fizycznych cech bodźców, własnego ciała, a także stanów afektywnych. Drugi rodzaj świadomości, obejmuje spostrzeżenia oraz wyobrażenia różnych przedmiotów i zdarzeń. Trzeci, wiąże się z kolei z mową. Obejmuje więc to wszystko, co możemy nazwać. W opinii wielu psychologów świadomość konstytuują znaczenia słów. Takie stanowisko prowadzi z kolei do przeświadczenia, iż poza naszą świadomością znajduje się to wszystko, czego nazwać nie potrafimy.

W mowie potocznej, dość często spotkać możemy się z pojęciem ?odmiennych stanów świadomości?. W psychologii, odnosi się ono do różnych zjawisk. Zazwyczaj rozumie się je jako stan, w którym ludzie doświadczają zmian w percepcji siebie i swego otoczenia. Dzieje się tak na skutek uwolnienia się od konwencjonalnych schematów poznawczych, a także w wyniku pewnego rodzaju wyzwolenia emocjonalnego. Tego typu stany mogą pojawiać się przy różnych chorobach, pod wpływem pewnych narkotyków, a także w wyniku pewnych praktyk, takich jak na przykład medytacja.

Zaburzenie procesów emocjonalnych, polegające na tym, iż ludzie są niemal “ślepi” na swoje własne uczucia i w żaden sposób, nie mogą ich pojąć, to aleksytymia. W dosłownym tłumaczeniu, pojęcie to oznacza brak słów dla emocji. Do jednych z czołowych badaczy zespołu aleksytymii, należy Graeme Taylor. Według niego, syndrom ten sprowadza się przede wszystkim, do nieprawidłowego dostępu do własnych procesów emocjonalnych, w obrębie psychicznej reprezentacji emocji, jak również w obrębie wskaźników behawioralnych i fizjologicznych.

Aleksytymię charakteryzują cztery, podstawowe cechy: niezdolność do nazywania uczuć, do odróżnienia pobudzenia fizjologicznego od emocji, ubóstwo życia wyobrażeniowego, a także operacyjny styl myślenia. Aleksytymicy odczuwają, więc emocjonalne pobudzenie, lecz nie potrafią go określić. To z kolei sprawia, iż nie potrafią oni również zastosować odpowiednich technik pozwalających na kontrolę swoich emocji. Ponadto, do tego stopnia boją się, że emocje wymknął się im spod kontroli, iż wolą o niczym nie marzyć i niczego sobie nie wyobrażać. Niechętnie zagłębiają się również w szczegóły, a także sięgają do istoty rzeczy.

Wyniki badań dowodzą, iż aleksytymii towarzyszy zwykle wysokie natężenie emocji negatywnych, przy jednoczesnym niedużym natężeniu emocji pozytywnych. Sprawia to, iż istotną cechą aleksytymików jest również, duża skłonność ulegania nastrojom depresyjnym. Na podkreślenie zasługuje ponadto fakt, iż ze względu na odmienną budowę mózgu, aleksytymia częściej dotyka mężczyzn.

W roku 1884, w jednym z czasopism medycznych, ukazała się informacja o związku istniejącym między smutkiem wywołanym śmiercią ukochanej osoby, a zwiększeniem podatności na różne choroby. Za prekursora tak zwanej medycyny psychosomatycznej, uważa się dziś Zygmunta Freuda. Jako pierwszy, sformułował on bowiem pogląd, iż nieświadome konflikty, mogą wywoływać objawy fizyczne.
Od tej pory nauka wielokrotnie starała się odpowiedzieć na pytanie o niekorzystny wpływ stresu na system immunologiczny. Istnienie takiej zależności potwierdziły liczne eksperymenty przeprowadzane na zwierzętach i ludziach, a także dane statystyczne. Według statystyk, po śmierci partnera wzrasta prawdopodobieństwo zachorowania na raka.

Podkreślić należy, iż oddziaływujący na człowieka stres nie wpływa bezpośrednio na układ immunologiczny i nie powoduje zagrożenia zdrowia i życia. Istotne znaczenie odgrywają tu możliwości obrony przed stresem, jakimi dysponuje jednostka. Osoby ulegające bez reszty sytuacjom stresowym, muszą się bowiem liczyć z osłabieniem systemu immunologicznego.

Liczne badania potwierdzają również istnienie zależności między życiem w stresie, a przyspieszonymi procesami starzenia. Dlatego też, wielu naukowców prowadzi badania nad zapobieganiem przedwczesnemu starzeniu oraz przedłużaniem życia między innymi dzięki użyciu hipnozy. Okazuje się bowiem, iż działa ona bardzo korzystnie na system immunologiczny człowieka.

W “Journal of Personality and Social Psychology” opublikowano ciekawe badania wykazujące męskie preferencje wobec koloru czerwonego. To co było dla kobiet tajemnicą poliszynela, uzyskało teraz naukowe, psychologiczne potwierdzeni.: najłatwiej poderwać mężczyznę kobiecie ubranej w czerwień !

Badani poddawani byli serii testów. Wykorzystywano zdjęcia kobiet ubranych w różne kolory i badano poziom w jakim były one atrakcyjne dla mężczyzn, oraz jak wiele byliby oni w stanie zaangażować środków (finansowych) w poderwanie danej, ukazanej na zdjęciu.
Kobieta spowita w czerwień, ma też – jak wynika z badań – największe szanse na najdroższą restaurację i najlepsze wino. Mężczyźni są bowiem skłonni wydać na randce więcej, jeśli ich partnerka ubrana jest właśnie na czerwono. Czytaj dalszą część tekstu »

Początek ogólnej teorii systemów dał Ludwig von Bertalanffy, austriacki biolog i filozof. Teoria systemów bazuje na pojęciu system (z greckiego systema). Pojęcie to oznacza pewien złożony, stanowiący jednakże spójną całość, przedmiot. Najistotniejsze jest jednak to, iż tak rozumiany system, nie jest prostą sumą tworzących go elementów, lecz stanowi całkiem nową jakość. Ogólna Teoria Systemów jest nauką badającą ogólne prawa rządzące systemami. Pierwotnie, teoria systemów, była nauką biologiczną, następnie wykorzystana została w cybernetyce, inżynierii, naukach społecznych, a ostatnio również w kognitywistyce i informatyce. Jej podstawową zasadą, jest całościowe, czyli holistyczne ujmowanie rzeczywistości. Twórca Ogólnej Teorii Systemów, jej główne zadania widział w dążeniu do integracji prac naukowych, nauczania i wychowania, w próbie stworzenia ścisłej teorii w dziedzinach nauki, innych niż fizyka i nie na wzór fizyki, oraz w ogólnej tendencji zmierzającej w kierunku integracji nauk społecznych i przyrodniczych.

Czytaj dalszą część tekstu »