Deprywacja sensoryczna polega na oddzieleniu człowieka od dopływu bodźców zewnętrznych. W wyniku izolacji człowieka od bodźców zewnętrznych jego mózg, nie mogąc poradzić sobie z brakiem bodźców zaczyna tworzyć halucynacje, które przypominają halucynacje związane z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych. Badania nad deprywacją sensoryczną prowadzone były chętnie w latach 60 tych, kiedy to psychologia zainteresowała się odmiennymi stanami świadomości. Ze względu jednak na to iż deprywacja sensoryczna powoduje spore spustoszenie w psychice temat ten – w badaniach na większą skalę – zarzucono. Zawsze naukowców nurtowało jednak pytanie ile czasu potrzeba, aby mózg zaczął przy deprywacji reagować halucynacjami i czy są ludzie bardziej odporni na deprywację niż inni?
Na to pytanie odpowiedziano stosunkowo niedawno – na University College w Londynie, ochotników przebadano kwestionariuszem Revised Hallucinations Scale, którego zadaniem jest określenie na ile osoba badana jest podatna na halucynacje. Z grupy badanych wybrano 9 osób o wysokiej podatności na halucynacje oraz 10 o niskiej i poddano ich deprywacji sensorycznej w komorze izolowanej akustycznie. Pokój był również całkowicie pozbawiony światła. Każdy z badanych otrzymał pilota, którym mógł przerwać doświadczenie w razie gdyby dostał ataku paniki.
Badani przebywali w izolacji 15 minut, następnie poproszono ich by wypełnili kwestionariusz określający czy mieli jakiekolwiek doświadczenia w zakresie obniżenia nastroju, halucynacji, paranoi (czy jakichkolwiek stanów psychotycznych). Zarówno ci, którzy byli podatni na halucynacje jak i ci którzy mieli być na nią odporni zgłosili pojawienie się halucynacji. Siła omamów u osób odpornych była mniejsza, ale mimo to i tak wystarczyło zaledwie 15 minut bez bodźców wzrokowych i słuchowych, by doświadczyć zmienionych stanów świadomości! Wynika z tego, że czas działania deprywacji sensorycznej jest zbliżony do czasu działania substancji odurzających.
Źródło: www.physorg.com/news175504269.html
Listopad 14th, 2009 at 17:34
Przykro mi to pisać ale to są głupoty. Na zachodzie są ośrodki w których można kożystać z sesji w specjalnych kabinach doznajac głebokich relaksacji. Artykuly naukowe mówią o korzysciach z takich sesji a tutaj opis jak z taniego, horroru
Listopad 24th, 2009 at 23:24
To nie opis z horroru, lecz wyniki badań uniwersyteckich (University College w Londynie) – jest też źródełko, można sobie sprawdzić.
Styczeń 11th, 2010 at 12:15
Przykro mi ale korzystam z kabin do deprywacji sensorycznej od ponad roku regularnie i nie mialem zadnej halucynacji. Zadna ze znanych mi osob jakie korzystaja z takich kabin tak jak ja nic mi na ten temat nie mowila wiec ja jako osoba, ktora korzysta moge powiedziec, że według moich doswiadczeń to science-fiction
Najdłużej byłem w takim środowisku ponad 2 godziny i jedyne co czułem to stan głebokiego relaksu.
Takie kabiny na calym świecie wykorzystywane są jako SPA, do leczenia depresji, w sporcie jako narzędzie odnowy biologicznej itd.
pozdrowienia
Maj 10th, 2010 at 21:34
wg mnie to jak z lekami homeopatycznymi również opisanymi w jednym z waszych artykułów – powiedziano ludziom że będą mieć halucynacje, uprzedzono o atakach paniki więc mózg je wytworzył
Czerwiec 14th, 2010 at 19:44
Te „kabiny do deprywacji” to możecie sobie wsadzić – wiecie gdzie. One są robione specjalnie tak, aby NIE zachodziła deprywacja sensoryczna. Są to kabiny „relaksacyjne” bardziej niż deprywacyjne.
Deprywacja sensoryczna to traumatyczne przeżycie. I najlepsza IMHO wymyślona dotąd forma tortur, powszechnie stosowana (m.in. przez CIA) choć niedoskonała; osoby poddane DS są bardzo podatne na sugestie.
Halucynacje występują prawie zawsze (podobnie jak utrata świadomości ciała – choć bardziej drastycznie, jeśli dołożymy deprywację zmysłu grawitacji – oraz utrata poczucia czasu). Ale 15 min? Wydaje mi się, że to trochę zbyt szybko.
Styczeń 20th, 2011 at 19:19
Tenebris, a Ty wychodziłeś już z tego ciała? Ktoś próbował w ogóle czy tylko czytał o tym? Z tego co znalazłem to te tortury polegają na tym, że facet klęczy na kamieniach, oczy ma zawiązane, słuchawki na uszach i worek na głowie. To są właśnie tortury z deprywacją w tytule. Możesz mi powiedzieć w którym miejscu następuje deprywacja grawitacji?
Biedni torturowani ludzie, ktoś rzucił hasło, żeby medialnie było a Ty to przekazujesz dalej. Tortury to tortury a deprywacja to deprywacja. Nie wszystko co ludzie piszą to prawda. Nie dajmy sobą manipulować. Po za tym nie powinno być tej dyskusji, ponieważ w tekście źródłowym jest dokładnie napisane, że ochotnicy siedzieli w pokoju na krześle. Więc ni jak się to ma do ograniczenia wszystkich bodźców, bo przecież ograniczenie grawitacji nie zachodziło, Po za tym samo siedzenie może być niewygodne – taka w dłuższej mierze niewygodna pozycja możesz mięć wpływ na samo badanie. Ciężko powiedzieć co mogło być przyczyną jeżeli wogóle te badania są rzetelne.
Znam co najmniej kilka innych, przeprowadzonych w bardziej kompleksowych warunkach i wyniki są krótko mówiąc całkowicie odmienne.
Może autor tego opracowania przyjrzy się tematowi i napisze jakiś obiektywny artykuł. Pozytywny wpływ deprywacji czy techniki R.E.S.T. jak od lat 70-tych nazywana jest ta metoda, jest tak samo spektakularny jak jej niepotwierdzona sława oparta na filmie Odmienne stany świadomości
* Sven-Åke Bood: Bending and Mending the Neurosignature: Frameworks of influence by floatation-REST.. Karlstad University, 2007. ISBN 9789170631283.
* Michael M. Hutchison: The book of floating: exploring the private sea. Nevada City, Calif.: Gateway Books and Tapes, 2003. ISBN 0-89556-118-2.
* John Cunningham Lilly: Tanks for the Memories: Floatation Tank Talks. Gateways Books Tapes. ISBN 0-89556-071-2.
* John Cunningham Lilly: The Deep Self. Warner Books. ISBN 0-446-33023-X.
* John Cunningham Lilly: The Centre of the Cyclone. Marion Boyars Publishers Ltd. ISBN 0-7145-0961-2.
* John Cunningham Lilly: The scientist: a metaphysical autobiography. Berkeley, CA: Ronin Pub., 1997. ISBN 0-914171-72-0.
* Restricted environmental stimulation. New York: Springer, 1990. ISBN 3-540-97348-6.
* Zdzisław Sybilski: Dezaktywizacja i aktywizacja emocji w psychoterapii.. ISBN 978-83-923343-3-0.
* Michael M. Hutchison: The book of floating: exploring the private sea. Nevada City, Calif.: Gateway Books and Tapes, 2003. ISBN 0-89556-118-2.
* Anette Kjellgren: The experience of floatation REST (restricted Environmental stimulation technique), subjective stress and pain. Goteborg: University Sweden, 2003.